Φθινοπωρινό

Ενα απογευματινό μειλίχιο
σαν φθινοπωρινή μέθεξη αποζήτησε
σε αντανακλάσεις φωτός,
διαγώνιες αναφορές
και προσμίξεις χρωμάτων,συναισθημάτων
και επιδιώξεων
ένα τόσο δα επιφώνημα έφθασε
να ανατρέψει
το μοναχικό πλάσμα της φαντασίας της
πριν το παραδώσει έκθετο
στο μοναδικό της ζωής της μειδίαμα.


Φανή Αθανασιάδου

ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

"Αυτή τη φορά θα διακόψω την ροή δημοσίευσης ποιημάτων μου,και θα ανεβάσω ένα ποίημα που έγραψε και αφιέρωσε σε μένα, ο αγαπητός φίλος ,πολύ καλός ποιητής και συνοδοιπόρος στην λογοτεχνική ομάδα μας "Ιδεοκύματα" , Θανάσης Τσίρος. Τον ευχαριστώ από καρδιάς. Eίναι χαρά και τιμή για μένα.

*

Από τα βάθη της ποίησης
αναδύονται αρώματα,

λέξεις και βλέμματα.

Τα αρώματα διαχέονται
στο μολυσμένον αέρα
μεταμορφώνονται σε σώματα γυμνά
και λικνίζονται στο ρυθμό
της αόρατης μουσικής σου
μέσα στους άγονους δρόμους
της απροσπέλαστης πόλης.

Οι λέξεις

καταργούν τις συντακτικές δομές
κι ελεύθερες χοροπηδούν
πάνω στη στέγη της απουσίας
ταράζοντας με τους κρότους τους
τη γαλήνη των νεκρών ονείρων
του πέτρινου σπιτιού
της απροσπέλαστης πόλης.

Τα βλέμματα
φωτόνια νεογέννητου άστρου
ταξιδεύοντας αμέτρητα έτη φωτός
απ΄ τα βάθη του σύμπαντος
διαπερνούν

τους παραμορφωτικούς καθρέφτες
του πέτρινου σπιτιού
της απροσπέλαστης πόλης
και φωτίζουν

πάνω στο λόφο της ελπίδας
την ιδανική πολιτεία των ανθρώπων.

*

Θανάσης Τσίρος

Αναδίπλωση

Οι μηχανοδηγοί των τραίνων
δεν συναντήθηκαν ποτέ
έστω κι αν οι τροχιές συνδέονταν
στο σύνηθες σημείο
της επικίνδυνης καμπής
ο χρόνος μέτρησε διαφορετικά τα πράγματα
άλλωστε το “ανάλογο”
δε συμπίπτει πάντα με το “ποθητό”

*

Φανή Αθανασιάδου

Αγέρι

τίναξε τη σκόνη απ τα φτερά της,
ήταν η πρώτη και μοναδική φορά
που έκανε αυτή τη κίνηση
απεταξάμην το παρελθόν
απεταξάμην…
επανέλαβε αμέτρητες φορές
ύστερα έσβησε το φως
και ξεστόλισε τα μαλλιά της ,
μηχανική χειρονομία που συνήθιζε
κάθε φορά
στο άκουσμα του ονόματος της…

Εκδοχές

Τα ταξίδια,
σαν νοερές μετουσιώσεις
με απομάκρυναν
από τις κουραστικές πορείες
των μεταπτώσεων μου
έτσι αποφάσισα να κάνω συχνά
αυτού του είδους τις διαδρομές
ήταν ανέξοδες και το κυριότερο
με προστάτευαν επιμελώς
από τη σκοτεινή αιτία των παθών μου
κυρίως όταν αυτή έπαιζε
το ρόλο πρακτορείου
σε στιγμές τουριστικής αιχμής

Φανή Αθανασιάδου

Απρίλης

Βροχερός και επιρρεπής
αντίκρυ σ’ ένα καθρέφτη
σχηματίζω το όνομα του
μέσα από αντικρουόμενα αισθήματα
και συνθήματα ,
που κρατούν ενός λεπτού σιγή….
όσο η στιγμή για μιαν απόφαση
τόσο μακρινή ,
αλλά και τόσο κοντινή
ως την απόσταση που με χωρίζει
από το άνοιγμα της πόρτας
για να ξεχυθεί

το άρωμα από τους μενεξέδες
που μάζεψε η μάνα
το πρωί από τον κήπο.

*

Φανή Αθανασιάδου

*

Το ποίημα πήρε το Β΄ βραβείο

στο Πανελλήνιο Διαγωνισμό του Δήμου Σαλαμίνας.

Αλληγορία

«Δεν εξαργυρώνεται με τίποτα»
αναφώνησε το πλήθος στην Παταγονία
οι μώλωπες εξαπλώνονται
εξ αιτίας του σκώληκα
ενός σπάνιου μικροοργανισμού
διορατικός ως ήτο ο άρχοντας,
διέταξε τη θανάτωση του
και μαζί με αυτήν,
την εξαφάνιση
του επικίνδυνου είδους των αντιφρονούντων.

*

Φανή Αθανασιάδου