Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

Ανοιξιάτικα μηνύματα

Ακούω παιδιάστικες φωνές
- τα πρώτα ανοιξιάτικα μηνύματα -
θα ναι λέω
και βγαίνω στο δρόμο
τρέχοντας χαρούμενη
προσπερνώ τη γυναίκα
που πουλά τις αγαπημένες μου ανεμώνες,
μα σαν φθάνω στη γωνιά του δρόμου
το γέλιο σταματά
κάπου εκεί φοβάμαι
πως είναι κρυμμένο το άγνωστο
κι’ ίσως, ίσως μια σταγόνα αίμα
η ένα δάκρυ.

Φανή Αθανασιάδου

(Από την β’ ποιητική συλλογή "Φωτεινές ανταύγειες και νυχτερινοί φόβοι της μοναξιάς"

1 σχόλιο:

Μαρια Νικολαου είπε...

Κρυμμένο ειναι... και περιμενει να μεγαλώσουμε λιγο για να δεθει στην τσεπη μας...