Πέμπτη, 8 Απριλίου 2010

Αναστάσιμο



H Άνοιξη αιματοκύλισε
φέτος τις φλέβες μου
-δεν ξέρω γιατί-
ο χρόνος έγινε γόνιμο περβάζι
για να ακουμπήσω τις ρίζες μου,
χωρίς παραφυάδες
και περιττά παράσιτα αυτή τη φορά’
και κει που στέγνωσε το αίμα
φύτεψα βοκαμβίλιες,
πολλές βοκαμβίλιες
για να πνίξω τις κραυγές
στο μεθυστικό άρωμα τους.
Ανάσταση βλέπεις…

2 σχόλια:

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ είπε...

Πολύ καλό, σε μαγεύει.

Φανή είπε...

Σε ευχαριστώ Αλέξη..αφού το καταφέρνω